لبخند تو

سلام... گاهی در فرصت تعطیلات آخر هفته که نصیبم می شود ، به اینجا می ایم و دیوارهای این خانه را با لذت و اشتیاق می خوانم و در هر بار خواندن ، زمزمه می کنم یا اَنیسَ مَن لا انیسَ لَه.... ... وقتی مهربانی واژه هایتان را که برای کودک آرزوهایتان نوشته اید می بینم ، دلم می خواهد چیزی را بنویسم تا کمی با طعم شیرین ـ واژه هایتان مشترک باشم...مشترک در لحظه های بی غروری که وقتی در قنوت دستهای تمنای مادری مهربان زمزمه می شوند ، یاد خدا تمام فضای ذهن را پر می کند.... پس بر روی زانوی خیالم بارها در برابر چشمهای منتظری می نشینم برای گشودن روزنه های یک پنجره....روزنه های پنجره ای که از آنها بارقه ی امید به میان دلش می تابد تا او را و مهر مادرانه اش را پشت گرم فرداهایی بسازد که کودکش هر وقت که متولد می شود بواسطه ی داشتنش احساس پشت گرمی خواهد کرد....بواسطه ی داشتن مادری که بی شک تلالو مهر ِ بي نهايت الهي است، و بارقه ي بي نهايت ِ عشق خداوند....